فریغونیان نام خانواده حکمران جوزجانان قدیم است که در زمان سامانیان و غزنویان در آن دیار حکمروایی داشتند.این خاندان سالهای طولانی در قلمرو وسیعی که بعضا از بادغیس تا بغلان را در بر می گرفت، حکم می راندند و با خانواده های سامانی و غزنوی روابط نیک و حسنه داشتند و با هردو خانواده رابطه خویشاوندی بر قرار نموده بودند.

در این روز ها سایت های اینترنیتی،تلویزیون ها و نشرات افغانی عمدتا در مورد انتخابات ریاست جمهوری، تاسیس مدرسه بزرگ دینی در کابل و خط دیورند تمرکز نموده، آگاهان امور، روشنکران و قلم بدستان در موارد متذکره اظهار عقیده و ابراز نظر می نمایند و هر کدام از دید خود مسایل را مورد بررسیقرار می دهند. طبعا نظریات گوناگون و متفاوت با خوشبینی ها و بد بینی ها همراه است.

هرکدام را جداگانه مورد بررسی قرار می دهیم:

انتخابات ریاست جمهوری که در هاله یی از ابهام پیچانیده شده بود و شک و تردید های فراوانی در مورد برگزاری انتخابات وجود داشت، با اعلان تاریخ انتخابات و اظهار آماده گی کمیسیون انتخاباتی از هاله ابهام بیرون شد و مردم افغانستان دریافتند که بتاریخ شانزدهم حمل۱۳۹۳ بایست در پای صندوق های رای بروند و رای خود را در صندوق مورد نظر بگذارند. تا اینجا همه چیز عادی و با روال دموکراسی همنوایی کامل دارد. اما آیا پروسه انتخابات در کشوری چون افغانستان واقعا می تواند دموکراتیک و نورمال باشد؟ و مردم می تواند به کاندید مورد نظر خود آزادانه رای دهد؟

 
طبقه حاکمه موجود در کشور که از مشتی نو کیسه گان بدوران رسیده ، جهاد فروشان قدیم، تفنگداران قلدر، تکنوکرات های وابسته به دستگاه های جهنمی خارجی و اقلیتی از دین فروشان روحانی نما و اعضای مافیای زمین و مواد مخدر تشکیل شده اند، چنان در تار و پود جامعه چون زالو خود را چسپانده اند که شب و روز خون ملیون ها انسان هموطن را می مکند و بحال زار و نزار آنان کوچکترین ترحمی روا نمی دارند.
این طبقه که حاکمیت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی را با تکیه بر قدرت بیگانه جابرانه در اختیار خود گرفته اند به اقشار و طبقات دیگر جامعه کوچکترین امکان تبارز را قائل نشده هر آنکسی که در برابر قلدری نها قرار گیرد، بی رحمانه از صحنه بیرون می کنند و حتی چهره های نسبتا معتدل مربوط به طبقه خود را نیز به هیچ وجه تحمل نمی کنند. چنانکه در سال های اخیر شاهد بودیم که عده یی از کارمندان دولتی و نماینده گان مردم در شورای ملی در برخورد با منافع این طبقه از صحنه قدرت رانده شدند و حتی حیات خود را از دست دادند. حادثه بغلان در چند سال قبل که باعث مرگ عده یی از وکلا  گردید، نمونه بارز قدرت مافیای اقتصادی آنان بوده بی رحمی این طبقه را به نمایش گذاشت.
طبقه حاکمه موجود همه دارایی های عامه را چون دارایی شخصی بصورت توطیه آمیز بین خود تقسیم کردند. منابع زیر زمینی و معادن افغانستان بین نور چشمان خاموشانه تقسیم گردیده استخراج این معادن بصورت غیر فنی توسط اشخاص غیر مسلکی صورت می گیرد. معادن نمک در سراسر کشور به کمک این زورمندان قرار گرفته بصورت سرسام آور استخراج می گردد. سهم دولت از این معادن بسیار ناچیز است. معادن مس، نفت و آهن نیز به اجاره بیگانگان قرار گرفته سهم دولت از استخراج این معادن نیز خیلی اندک است. موسسات صنعتی مربوط سکتور دولتی نیز یا بکلی منهیدم شده و یا به ثمن و خمس به اختیار مافیای اقتصادی قرار گرفته است. شهرک های ایجاد شده در کابل و ولایات که عمدتا در زمین های دولتی احداث گردیده عموما به اختیار طبقه حاکمه قرار داشته با توطیه و دسیسه بدون در نظر داشت قوانین و مقررات دولتی تصاحب کرده اند.